• 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Didactische uitstap

Museum Magritte en theehuis

Europalia China

Vrijdag 9 oktober 2009 - 7e jaar Publiciteit en Illustratie

Museum Magritte

Met de trein naar Brussel. De koude ochtend zorgt ervoor dat we meteen klaarwakker zijn voor de tocht naar het grote mysterie rond de surrealistische kunstenaar René Magritte.
En omdat Magritte in zijn jonge jaren een reclameontwerper was, zitten we helemaal op het goede ‘spoor’.

Het museum is gevestigd in één van de neo-classisistische gebouwen van de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten op het Koningsplein.
Wat een verschil met het modern ingerichte interieur van het museum.
Tot de leeftijd van 18 jaar mogen we gratis binnen. Mevr. De Mol kan ook gratis (met haar lerarenkaart wel te verstaan, hi hi).

En dan begint de wereld van Magritte. Met een grote afbeelding van zijn beeld-woordassociaties uit 1929 onder de titel ‘ Les mots et les images’ worden we meteen in het surrealisme ondergedompeld. Onze leerkracht vertaalt en vertelt over Magritte’s aandacht op het fundament van ons mens-zijn en van onze zekerheden: de taal.

We voelen al vlug aan dat Magritte’s werk begrijpen zeer eenvoudig is. Het valt niet te begrijpen. Daarom is het ook surrealisme.

Dan gaan we met de lift naar de 3° verdieping, waar alles begint met het thema
“ De verovering van het surrealisme”. De zalen zijn volledig verduistert. Op zwarte panelen hangen de schilderijen en zijn enkel met een spotje verlicht. Citaten van Magritte zijn in het rood in de panelen gegrift.
Thierry is er helemaal in de ban van en leest elke zin luidop: “Tout ce que je sais de l’espoir que je mets dans l’amour c’est qu’il n’appartient qu’à une femme de lui donner une réalité.

En dan staan we voor het bekende werk : ’Ceci n’est pas une pipe’. Daar staat toch een pijp op? Of niet soms…? Of is dat ’Woordbreuk der beelden’?

Stien krabt even in het haar, want verder zien we net hetzelfde werkje met de pijp maar met het opschrift ’Ceci continue de ne pas être une pipe’.
En om de verwarring nog eens lekker te vergroten verschijnt er een voorstelling waarop het schilderij met het oorspronkelijke opschrift op een ezel is te zien, waarboven vrij in de ruimte, een pijp zweeft. OK, we gaan er even bij zitten.

Shanna is intussen volledig van de wereld verdwenen en is in één van Magritte’s schilderijen terecht gekomen ‘Het bloed van de wereld’. Ze beschrijft ons met veel passie wat ze ziet en voelt. Ze begint stilaan op Magritte zijn schilderij ‘Alice in Wonderland’ te lijken.

Stien laat een gilletje “dat is subliem!” bij het zien van het werk ‘Personage mediterend over de waanzin’.

We vallen van de ene verwondering in de andere. Maar waar is Thierry? Oei, die is al naar de volgende zaal ‘De grote ontsnapping’. Hij luistert naar de muziek van die tijd, bekijkt de muziekpartituren geschreven door Magritte, en leest aandachtig de brieven en een prachtig geschreven liefdesgedicht. Hij zit in de wolken.

En wolken… hopen wolken heeft Magritte geschilderd. Wolken in alle vormen.

Mevr. De Mol legt op poëtische wijze uit dat de schilderijen van Magritte nogal koud lijken, afstandelijk en zonder gevoel, maar dat ze toch een soort van aparte poëzie bezitten die je zoetjes doen wegdromen.

Dat had Thierry goed gehoord en als een echte dichter ronde hij het geheel af met het citaat: ‘…tout cet univers mystérieux est froid. Je ne ressens pas de chaleur dans le vide l’au-delà. D’ailleurs, c’est l’insensible que j’essai de transformer en matière. Et cet insensible ne peut ëtre que froid’.

Wat zeg je daarvan? Zelfs Shanna heeft de Franse taal al meteen onder de knie.

Dromen en werkelijkheid staan voor het werk van Magritte, en wij dromen steeds maar verder weg van al het moois wat we zien.
Een luide biep van een gsm brengt ons terug naar de werkelijkheid. Oef, het is al 13 u. We moeten nog een volledige verdieping doen en nog naar de filmzaal gaan. Te laat!

Verdwaasd door de donkerte van de zalen en met een troebel zicht (ze is haar leesbril vergeten) schiet Mevr. De Mol in actie. “We moeten nog naar China, naar het theehuis” zegt ze en als een dartelend veulen loopt ze in een razend tempo drie verdiepingen laag de trappen af. (wij volgen met snelle tred achter haar aan – een leuk zicht)!
Er zit niets anders op! We moeten op een andere keer terug komen om het parcours af te werken. Maar nu eerst onze lege magen vullen.

Wie alvast de sfeer wil opsnuiven moet deze prachtige filmpjes gaan bekijken:
HYPERLINK "http://www.youtube.com/watch?v=UgcyRwiDhAQ" http://www.youtube.com/watch?v=UgcyRwiDhAQ

Theehuis Europalia China

Tijdens een hapje, een drankje, en luisterend naar de rock’n roll tonen van een muzikant op de straat, beginnen we aan het schrijven van het eerste deel van dit verslag.

Met tevreden magen zetten we koers naar het ‘Theehuis van Europalia China’. De gevel is uitgesproken versierd met grote rode lampionnen en doet ons al vermoeden wat hier achter de deuren schuilt. We komen in de fascinerende wereld van de thee terecht.

De theeceremonie is het ritueel van de zorgvuldige keuze van theesoort, de kunst van het bereiden, het theeservies en de presentatie.

Een Chinese schone in klederdracht, schept met een houten theeschep thee en giet met ronddraaiende bewegingen heet water op de thee. Daarna giet ze heet water over de hele pot. De theeceremonie gaat zo eindeloos verder en wordt in een sfeer van harmonie uitgevoerd.
We laten ons meeslepen door melodieën, op serene wijze gespeeld door drie Oosterse ?? op de guzheng, een Chinese citer door drie Oosterse beauty’s. Thierry is voor de zoveelste keer in de wolken.

Chinese ambachtsman geeft een demonstratie van het ‘aquarelle’ schilderen op zijde en een Chinese kunstenares schildert met een 2 harenpenseeltje binnenin piepkleine flesjes. Stien laat haar bewondering weer blijken met een zangerig Amerikaans stemmetje”Oh, my God!!!”

Met een goed gevoel verlaten we de Chinese cultuur en stappen, nagenietend terug naar het station waar een luide stem onze trein aankondigt.

Op weg naar het thuisfront steken we samen nog even de koppen bij elkaar om dit verslag af te maken.

‘ Les mots et les images’, neen enkel beeld want, geen woorden zijn nodig bij het zien van onze blije gezichtjes

Shanna, Stien, Thierry, en I. De Mol (jammer, Asma kon er niet bij zijn)

 

TERUG